Hayatımın belli dönemlerinde, benim "kendime gelme" olarak tanımladığım bazı anlar oluyor. Bugün sanırım yine onlardan birini yaşadım... Yine kendimle ilgili bazı şeylerin farkına varıp buna bağlı bazı kararlar aldım. Aldığım kararların bana katkısı ne olacak, yada olacak mı, bunu şu anda bilmiyorum ama olacağını ummaktan başka çarem yok sanırım şu anda.

Dün Level 80'e ulaşan sadece "Monthius" değil, aynı zamanda Can'dı aslında bir nevi. Bir seviye daha... Bu bir seviye dahanın daha büyük zorluklar, daha güçlü düşmanlar demek olduğunu şimdilik görmezden gelmeyi seçiyorum. Benim onları aramama gerek yok, onlar beni buluyor nasıl olsa...

İşin beni biraz ürküten yanı, bu tarz kararları her alışımın ardından gittikçe daha soğuk ve katı, hissiz bir hale geldiğimi farkediyor olmam. Sonunda hiçbirşeyden etkilenmeyen, ruhsuz biri olmaktan korkmuyor değilim, ama en azından şimdilik bu değişim benim lehime diyebilirim. En azından bu şekilde ilerleyebiliyorum. Ancak uzun vadede bu değişim bana neye malolacak, bilmiyorum. Şu an için pek önemsemiyorum da... Şu an tek ihtiyacım olan aldığım kararları uygulayabilmek.