Sojourn

Love

noreply@blogger.com (Monthius) — Tue, 17 Nov 2009 23:08:00 +0000

Unlimited Nescafe Works

noreply@blogger.com (Monthius) — Sat, 08 Aug 2009 12:13:00 +0000

Dünkü İzmir buluşmasında sınırsız kahve içme opsiyonu yüzünden İstanbul tayfasını komple satmış olabilirim, itiraf ediyorum. Ama bu, şu satırları o kahve makinasına ithaf etmemi engelleyemez;

I am the bone of my cup.
Caffein is my body and sugar is my blood.
I have created over a thousand nescafes.
Unknown to milk,
nor known to water.
Have withstood pain to create many nescafes.
Yet those hands will never hold anything.
So as I pray, Unlimited Nescafe Works.

Seviyorum nescafe içmeyi ya...

We Don't Go to Ravenholm...

noreply@blogger.com (Monthius) — Wed, 05 Aug 2009 22:49:00 +0000

Hani Alyx Scrap Yard'a sizi Gravity Gun ile alıştırma yapmaya götürürken Ravenholm'a giden tünelin önünden geçirirken "We don't go there anymore" ve "That tunnel is locked for a reason, trust me" diyordu ya... Yıllar sonra Half-Life 2'yi tekrar oynarken o nedeni bir kere daha farkettim.

O yegane neden Toxic Headcrabler. Normal headcrablerle sorunum yok. Hatta hızlı olan uzun bacaklılarla da bir sorunum yok. Mermi bile harcamadan gidip levyeyle kafalarına kafalarına vurmaktan hiç çekinmiyorum. E peki o zaman onların siyahi kuzeni olan bu toxic headcrabler neden beni bu kadar huylandırıyor, hatta bırak yanına gidip levyeyle kafalarına(kafalarından başka yere vurabilicem de sanki) vurmayı, karşıma çıktıklarında ya da o iğrenç "viyk viyk" seslerini duyduğumda bile elimi ayağıma dolaştırmayı başarabiliyor? Nedenini tam çözebilmiş değilim, ama yıllar önce farkettiğim toxic headcrab fobimin sapasağlam yerinde durduğunu görmek pek hoş değildi benim için. Ravenholm'u da, Half-Life 2'yi de bana zindan ettiler resmen ya... Her köşede durup "aha sesini duydum, kesin şu köşeden atlıycak..." diye paranoya yapmama, her adımda "of ulan burda var mıydı ki onlardan?" diye sinir sahibi olmamı sağladılar. Gerçi hoş, bazı yerleri öyle aklımda yer etmiş ki "aha şu kapının arkasında vardı dimi bunlardan? sallayalım bombaları..." şeklinde abarttığım da olmadı değil. Gerçi onlardan da beteri var. Bu toxic headcrablerden üzerinde 5-6 tane taşıyan ve hayvan gibi menzili olup da bunları sizin üzerinize fırlatan zombiler daha da fena. Neyseki onlar daha da nadiren çıkıyor oyunda...

Toxic headcrablerin hain tacizlerine rağmen, internetten çoğunlukla uzak geçirmek zorunda kaldığım şu son birkaç gün Half-Life 2 sayesinde en azından biraz katlanılabilir haldeydi. O yüzden pişman ya da şikayetçi değilim aslında. Ama bir yandan bol bol stres yaptırdığını da inkar edemem.

O değil de, benim ciddi anlamda tırstığım çok az şey vardır ama şu toxic headcrablerden bir tanesi bi' gün karşıma çıkacak olsa kalpten giderdim herhalde... Magnum falan mı taşımaya başlasam acaba yanımda, tek vuruşta indiriyor ne de olsa... (Hayır, dondurma olan Magnum'dan bahsetmiyorum)

Not Enough...

noreply@blogger.com (Monthius) — Thu, 02 Jul 2009 19:36:00 +0000

I don’t want to be saved, I wanna go down with you
Together we will find a way to come back

Come back, Come back

I don’t want to be saved, I wanna go down with you
Together we will find a way to come back

I thought it was too late
I thought you disappeared
It’s been a while since I believed in you

I used to have the strength
I used to just walk away
But now that I see you
It’s not enough, it’s not enough

I don’t want to be saved, I wanna go down with you
Together we will find a way to come back

I’m falling once again
I’m following the way
Nothing changed since I believed in you

I knew that it would come
I thought that I’d be afraid
But now that I have you
It’s not enough, it’s not enough

I don’t want to be saved, I wanna go down with you
Together we will find a way to come back

Forgotten fears
I’d throw away all the caution out unto the wind
My soul is thirsty, and I’m still dreaming of you
Get out of my mind

Come back (Get out of my mind)
Come back (Get out of my mind)

I don’t want to be saved, I wanna go down with you
Together we will find a way to come back

I don’t want to be saved, I wanna give into you
Together we will find a way to come back

Ouroboros Fansub Sunar;

noreply@blogger.com (Monthius) — Tue, 30 Jun 2009 23:12:00 +0000

Bu duyuruyu bloguma yazmayı uzun süredir istiyordum, ancak hazır olmadan aceleye getirmek istememiştim. Ama madem ki artık bazı şeyler daha bir rayına oturmuş durumda, artık yazmamda sakınca yok sanırım. :)

FMA sevgimi blogumu takip eden ya da beni az çok tanıyan herkes biliyordur sanırım. :P FMA'nın hayatımdaki yeri artık o kadar büyüdü ki, Eren'i de gazlayarak "neden çevirisini yapmıyoruz?" gazıma kurban ederek FMA: Brotherhood'un Türkçe çevirisine girişmemize neden oldu. Ama bunu zaten duymuş olabilirsiniz, zira duyurusunu Oyungezer forumlarında yapmıştım.

Burada duyurusunu yapacağım şey biraz daha işin detaylarıyla ilgili. Öncelikle dünkü buluşmamız sonucunda karara vardığımız üzere BluRay sürümlerinin çıkmasını bekleyeceğiz seriyi yayınlamak için. Ancak ilk diskin 26 Ağustos'ta çıkacağını düşününce o zamana kadar elimiz boş durmasın istediğimiz için FMA ile ilgili birşey daha yapmaya karar verdik. Ne olduğunu burada söylemeyeceğim, bunun yerine sizi Ouroboros Fansub bloguna yönlendireceğim kendiniz görmeniz için. :) (Böylece grubun blogunu da resmi olarak açmış bulunduk.)

Gözünüz ilerleyen zamanlarda da bu sitenin üzerinde olsun, zira amacımız sadece Fansub yapmaktan fazlası. Eren ile birlikte bu konuda gerçekten hoş ve beğenileceğini umduğumuz eşsiz fikirler var, zamanla onları da hayata geçirmeyi umuyoruz. :)

Finally... We are free...

noreply@blogger.com (Monthius) — Tue, 09 Jun 2009 14:15:00 +0000

Oyh, yaklaşık 1 ay önce izlemeye başlamış olsam da işlerden fırsat buldukça bir solukta izledim Prison Break'i. Ama ne izlemek, herkes 3. ve 4. sezonlara "saçmaladılar artık yahu" deseler de ben tabi elimdeki birikmiş bölümleri arka arkaya izlediğimden o kadar da sıkılmadan(tamam itiraf ediyorum, 3. sezonda biraz sıkıldım aslında), ara vermeden izledim resmen. Ama o hızla izlerken o sona beni hiçbir şey hazırlayamamıştı, son bölüm ve hemen arkasından filmi "Final Break" bana öyle bir çarptı ki neye uğradığımı şaşırdım. O nasıl bir finaldir, böyle final yapılır mı yazıktır, günahtır diye isyan ederken bir yandan da Sara Tancredi'ye hayranlıkla taptım tabi. O nasıl bir güzellik, o nasıl bir zekâ, o nasıl bir "hayallerimin kadını"dır öyle. Öhm neyse, Prison Break diyorduk. Her ne kadar yaklaşık 1 ayda 4 sezon + filmini tüketmiş olsam da çok feci bağ kurmuşum karakterlerle gerçekten. Filmin sonunda Michael "Finally, we are free..." dediğinde gözüme toz kaçmadı desem yalan olur.

Prison Break bir yana, bloga çok uzun zamandır doğru düzgün birşeyler yazmadığımın farkındayım bu arada. Bunun başlıca nedeni son 1-2 aydır neredeyse yazı yazmaktan tiksinecek kadar çok işimin olması tabi. Neyse ki bitti artık (sanırım yani). Normal düzenime geri dönebileceğimi umuyorum bundan sonra. O yüzden daha sık bir şeyler yazasım gelebilir, yeni yazılar karalayabilirim buraya (sanırım)... Ha, bu arada Sara Tancredi'den bahsetmiş miydim? Tüh, bahsettim dimi? Şimdilik benden bu kadar o zaman, yakında yine görüşmek üzere diyorum. :P

Betrayal

noreply@blogger.com (Monthius) — Tue, 02 Jun 2009 01:32:00 +0000

Those most powerful in Menzoberranzan spend their days watching over their shoulders, defending against the daggers that would find their backs. Their deaths usually come from the front.

Yukarıdaki Drizzt'in yine çok sevdiğim sözlerinden birisi. Aynı zamanda hayatın en acımasız gerçeklerinden de biri. Aslında yakın olduğum kişiler tarafından bir şekilde ihanete uğramaya ya da sırtımdan(pardon, göğsümden) bıçaklanmaya alışkın sayılırım. Bu yüzden yanında gardımı indirdiğim ve kendimi savunmasız bıraktığım insan sayısı bir elin parmaklarını bile geçmez. Ya da geçmezdi...

İnsanın en yakın dostuna bile güvenememesi gerçekten çok kötü bir şey. Yaşamayan için tahmin bile edilemeyecek kadar kötü hemde. Aranızda onca yaşanan şeye rağmen, her seferinde lafını bile etmeden affettiğiniz dostunuzun size yalan söylemesi ise rezalet ötesi bir duygu. Yaşanan o hayalkırıklığı hissini tarif etmem mümkün değil. Hayır, bu sefer affedilecek bir şey yok ortada. Çünkü en güvendiğim kişiye karşı bile "acaba bu seferki de yalan mı, yoksa doğru mu söylüyor?" diye şüpheyle yaklaşmak istemiyorum. Aynı Drizzt'in sözündeki gibi; sırtımı kollarken hançeri tam göğsüme yedim. Üstelik uğrunda gözümü kırpmadan seve seve neler yaptığım bir kişi tarafından. Bu artık son damlaydı. Bundan sonra herhangi birinin söylediği herhangi bir şeyden şüphe edecek olursam beni değil, beni bu hale getirenleri suçlayın... Ben onlara tüm güvenimi emanet ederek güvenmişken güvenimi boşa çıkarttıkları ve beni hayalkırıklığına uğrattıkları için onları suçlayın...

Bir Bu Eksikti...

noreply@blogger.com (Monthius) — Thu, 09 Apr 2009 05:49:00 +0000

Onca işin gücün arasında bir hasta olmam eksikti, o da oldu, tam oldu. Bütün bir geceyi yatakta döndürüp durarak ve zerre uyutmadan tamamlamamı sağlayan hastalığıma teşekkürü ve küfürü bir borç biliyorum.

Son birkaç günü mutlu geçirdim ya tabi, ardından mutlaka birşey gelmesi gerekiyordu, o da hastalık formunda çıkageldi ve sağolsun amacına ulaşarak beni darmadağın etmeyi başardı. (Bütün kış birşey olmadı da tutup nisan ayında nasıl buldu bu hastalık beni, onu anlamadım ben zaten)

Neyse, yapacak birşey yok... İlaçlarımı aldım, sabahın 09:40'ı itibariyle işimin başına koyuluyorum hasta hasta. Zaten zor olan işim hastayken daha çekilmez hale gelse de elden gelen birşey yok, mecburen yapacağız artık...

...Ve Sonunda!

noreply@blogger.com (Monthius) — Sun, 05 Apr 2009 17:47:00 +0000

FullMetal Alchemist'in yeri hep çok farklı olmuştur benim için, bunu daha önce de söylemiştim. Doğru düzgün anime izlemeye başladığım seri olmasını bir kenara bıraktım, bana yaşattıklarıyla, mükemmel hikayesiyle ve bendeki izi gerçekten fazlasıyla derindir.

Geldi, geliyor, gelecek derken FullMetal Alchemist: Brotherhood yani FMA 2 sonunda bilgisayarlarımızdaki yerini buldu. (2 ayrı RAW ve 1 adet sub'lı versiyon olarak... Şimdilik :P) Beklentilerimi çok yükselttiğim için hayalkırıklığına uğrayacağımı savunanlara(naber ece?) tek bir cevabım olacak bu noktada; O kadar beklenti bile beni buna hazırlayamamıştı. :)

FullMetal Alchemist: Brotherhood gerçekten "olmuş". Tavan yapmış beklentilerimi fazlasıyla karşılamayı başarmış durumda daha ilk bölümünden. (Üstelik bu bölüm fillerdı!) Teşekkürler BONES, teşekkürler Hiromu Arakawa ve hayatımın animesinde başka emeği geçen kim varsa. Beni hayalkırıklığına uğratmadığınız için binlerce kere teşekkürler. :)

Eren'e az önce söylediğim gibi, eğer FMA2 bir kız olsaydı, sanırım hayatımın aşkı olurdu. (Bu noktada otakulaştığımı kabul ediyorum :P) İzler izlemez beni kendine aşık eden, gelmiş geçmiş en güzel opening olduğunu rahatlıkla savunabileceğim opening'in linkini vererek bitiriyorum yazımı burada. Zira izlemeye doyamadım FMA2'yi. :)

Legend of Drizzt

noreply@blogger.com (Monthius) — Fri, 27 Feb 2009 11:22:00 +0000

Bugün internette rastgele gezinirken bir video buldum. Önce yine saçma sapan, fake birşey çıkacağını beklerken... Aslında hiç beklemediğim birşey bulduğumu farkettim.

Zamanında DragonLance için Türk'lerin yaptığı Trailer Project'i hatırlayanınız vardır mutlaka. (Hatırlamayanlar için o da burada.) Sınırlı bir bütçeyle, el yapımı chain mail'larla ve herşeyden çok projeye gönül verenlerin azmiyle zamanında adından bayağı söz ettirmişlerdi. Çok başarılı değildi belki, ama azimlerini takdir etmiştik yine de.

Ve ben sürekli "Ah, birileri Drizzt için de çekse keşke şuna benzer birşey" diyip durmuştum. Ama ortada bir gerçek vardı ki; Drizzt için benzer bir film (yada trailer) çekmek çok daha zordu. Drizzt'le ilgili tatmin edici bir video, animasyon yada oyun bulmak imkansızdı. Daha sonra ortaya Way to the Mithril Halls isimli Drizzt animasyonu çıkmış, ayıla bayıla izleyip, "offf süper ya!" nidaları atmıştık. Yine ondan bir süre sonra Demon Stone isimli, hikayesini R.A. Salvatore'un yazmış olduğu bir aksiyon oyununda bir bölümde Drizzt olarak oynama şansı elde etmiştik. ("In Bruenor's name, you will not cross this door!")

Ama bir live action filmi hep eksikti. O yüzden benim gibi bir Drizzt hayranının bir anda karşısında bir live action trailerı bulması ne kadar şaşırtıcı oldu, siz düşünün. Mükemmel olduğunu söyleyemem, Drizzt'in makyajı bazen(peki tamam, çoğunlukla :P) garip gelse de, sonuçta yine yıllar önce DragonLance Trailer Project'te olduğu gibi kısıtlı bir bütçeyle mümkün olan en iyi fan filmi yapmayı başarmış birileri. (Guenhwyvar çok başarılı olmuş özellikle. Dövüş koreografisi de Drizzt ruhunu yansıtmış kesinlikle. Özellikle en sondaki kılıçların sürekli çınlayan sesi ve dövüşün hızı aynen kitaptakiler gibi olmuş, takdir ettim.)

Umarım devamı gelir, umarım daha çok Drizzt filmi çekerler, kanlı canlı Drizzt görürüz ekranlarımızda diyorum. Ben fazlasıyla tatmin oldum şu 5 dakikalık trailer'dan çünkü. :)

PS: Videoda Drizzt'in palaları için Todd Lockwood'un çizimleri baz alınarak yapılmış özel Icingdeath ve Twinkle replikaları kullanılmış. Çok güzeller gerçekten. ;_; Doğum günüm 19 mayıs bu arada, belirtmeden geçemedim...

Where do I belong to?

noreply@blogger.com (Monthius) — Mon, 23 Feb 2009 23:07:00 +0000

Birkaç saat sonra yola çıkacağım. Asıl planım bu akşam yola çıkmaktı, yolculuklarımı gece yapmayı tercih ediyorum genelde. Gündüz yolculukları hem vaktimi başka birşeye harcayabilecekken yolda geçirmeyi sevmediğimden, hem de başımı ağrıtması yüzünden pek tercih etmediğim birşey. Peki neden her zamanki gibi gece yolculuğu yerine yarın sabah yola çıkmayı tercih ettim? Bilmiyorum...

Daha önce birçok kere İstanbul'dan ayrılmak zor gelmişti. Sayısız kez... Otobüse her binişimde bir parçamı geride bırakıyormuşum gibi gelen o karşı koyulması zor his... Ama ardımda bıraktığım birşey yok. Yaptığım tek şey otobüse atlayıp ailemin yanına gitmek. Peki neden bu kadar zor geliyor bunu yapmak şu anda? Bilmiyorum...

Bunun tam tersini de yaşıyorum aslında uzun süredir. İzmir'den İstanbul'a dönerken, bu sefer bir parçamı orada bırakıyormuş gibi hissediyorum. Dönmeye isteksiz oluyorum. Bazen sırf bu isteksizlik yüzünden normalde dönmeyi planladığımdan birkaç gün sonra döndüğüm bile oluyor. Arkadaşlarım, evim burada, neden dönmek bu kadar zor geliyor ki? Bilmiyorum...

Ev... Kendime bunu birçok kere sordum: "Benim evim neresi?" İzmir mi? Yoksa İstanbul mu? Drizzt "Ev, kalbinin kendini ait hissettiği, başkalarının seni kabullendiği yerdir" demişti. Belki de iki yere de kendimi tam olarak ait hissedemediğim için zorlanıyorum bu kadar. Belki de...

Ait olduğum yeri, kalbimin ait hissedeceği yeri bulana kadar arayışıma devam etmeliyim. Ait olduğum yeri bulduğumdaysa ne yapacağımı biliyorum. Yüzümde koca bir gülümsemeyle benim için sandığımdan daha anlamlı o iki kelimeyi söyleyeceğim: "Welcome home..."

FullMetal Alchemist 2

noreply@blogger.com (Monthius) — Sun, 08 Feb 2009 14:22:00 +0000

Şu an ne kadar heyecanlı olduğumu ne kadar anlatsam da boş... FMA'nın benim için önemi ve yeri gerçekten çok büyük. Doğru düzgün, ciddi anlamda anime izleme sevdamı başlatan anime olması bir yana, işledikleriyle ve bana yaşattıklarıyla gerçekten diğer tüm animelerden farklı bir yeri var. (Kendime not: FMA ile ilgili uzun bir yazı yazılacak!)

Ve şimdi, Ed ve Al ile tekrar buluşmak için artık gerçekten sayılı günler kaldı. 5 nisan 2009 ip, halat ve daha bilimum nesneyle çekilecek bir tarih artık benim için...

Size burada FMA 2 için neden bu kadar heyecanlandığımı wall of text şeklinde sayfalarca anlatmayacağım. Zira FMA izlediyseniz, nedenini zaten biliyorsunuzdur. Onun yerine sizi şu videoyla başbaşa bırakıp, kendi heyecanıma ortak etmek niyetindeyim.

Full Metal Alchemist - CM2 @ Yahoo! Video

Not: Haber için İpek'e çok teşekkürler. Dancer's Hip hastalığına yakalanmaktan korkmasam dans bile ederdim bu haber üzerine kesinlikle. :P

FMA2 için son haberlerle ilgili kaynak

Yeni tasarım

noreply@blogger.com (Monthius) — Mon, 05 Jan 2009 00:44:00 +0000

Hazır 2009'a girmişken yeni blog tasarımına da geçeyim, yeni yılda yeni tasarım olsun dedim ve blogumda yine değişiklik yaptım. Siz nasıl buldunuz bilmiyorum ama hoş oldu sanki, hem arada bir değişiklik de iyidir... :P

Template seçiminde yardımlarından dolayı Ece'ye, HTML kodlarıyla boğuşmamda sıkılmadan yardımını esirgemeyen Eren'e, gaza gelip bana gecenin köründe Japonca dersi vermekten çekinmeyen İpek'e, sabahtan beri beni bir an olsun yalnız bırakmayan ülserime (kendi düşen ağlamaz mı diyorlardı burada? :P) teşekkürlerimi iletiyorum buradan. :D

2009

noreply@blogger.com (Monthius) — Wed, 31 Dec 2008 09:48:00 +0000

2008'in son gününde, garip duygularla uyandım. Hala yarı uyur haldeyken bilgisayarımın hoparlörlerinden yükselen Continued Story, o uyku halinin içinde düşüncelere sürükledi beni...

2008 çok inişli çıkışlı bir yıl oldu benim için. Hayatımdaki en berbat şeylerle de, en güzel şeylerle de yine aynı yıl içinde karşılaşmış oldum. Kötü şeylerden ayrıca bahsetmeyeceğim, zira bu yazıya dönüp baktığımda onları çoktan arkamda bırakmış olduğumu görmek istiyorum. O yüzden yalnızca iyi şeylere değineceğim tekrardan.

Tahmin bile edemeyeceğim kadar güzel gelişmeler oldu aslında bu yıl. Öncelikle çok harika insanlarla tanıştım bu yıl. Gerçekten dostum, "nakama"m diyebileceğim kişilerle. En zor zamanlarımda yanımda olan, bana yardımcı olan, akıl veren, konuşurken vaktin nasıl geçtiğini anlamadığım ve sabahın ilk ışıkları gözüktüğünde "aa sabah olmuş bile" dedirten bu kişilerin her birine ayrı ayrı o kadar çok teşekkür borçluyum ki... Umarım 2009'da da bu dostlarımı yanımda görme şansını yakalayıp, 2010 yılına girerken onlar hakkında söyleyebilecek çok daha fazla şey bulurum.

Benim için 2008 yılında olan bir diğer gelişme, yıllardır One Piece'in peşinden koşan Luffy gibi peşinden koştuğum Oyungezer'e girme hayalini tamamen kendi çabalarımla gerçekleştirmek oldu. Yıllar önce daha kendime ait bir bilgisayarım bile yokken alıp yazılarını hayranlıkla okuduğum insanlarla birlikte çalışmak gerçekten benim için büyük anlama sahip. 8 yıl önce TrGamer'a yazar olarak girdiğimde, bir gün onlarla aynı ortamda çalışma hayalini kuruyordum. TrGamer'a yazar olduğumda hedefim, amacım buydu. 2008, 8 yıllık bir hayalin de gerçekleştiği yıl oldu bu yüzden...

2008'de olanlar sadece bu kadar değil tabi. Kendimi şımarttığım yıldı aynı zamanda 2008. PSP, External HDD, ekran kartı falan derken ciddi anlamda kendime para ayırıp birşeyler almayalı uzun zaman geçmiş olduğunu farkettim. 2009'da devam edeceğim böyle yapmaya ama, güzel oluyor. :P

Continued Story demiştim değil mi yazının başında? Evet, hikaye 2009'da devam edecek, önümdeki o koca yılın neler getireceğini şu anda bilmesem de. Ama garip bir şekilde umutluyum yeni yıldan... Güzel şeyler getireceğine inanıyorum. Elbette getireceği kötü şeyler de olacak muhtemelen, ama sanırım çoğu şeyle başa çıkabilecek kadar sağlam basıyorum artık yere. :)

Herkese mutlu, sağlıklı ve güzel bir 2009 diliyorum. Umarım 2009, sizin de kendi hayallerinizi gerçekleştirdiğiniz, geriye dönüp baktığınızda mutlulukla, gururla hatırlayacağınız bir yıl olur. ^_^

Saskin Druid'in Balladi (oeh?)

noreply@blogger.com (Monthius) — Tue, 23 Dec 2008 01:31:00 +0000

Çok şaşkınım çok... 80 olduktan sonra kendimi Heroic instance'lara vereyim dedim (yok canım, nolife oynadığımı kim söylemiş? Sadece bugün 6 tane epic aldığım, günde 10 saatin üzerinde oynadığım söylentileri katiyen yalandır. İnanmayınız.) ama onda da şaşkınlığıma kurban gidiyordum az daha...

Peki olay nedir? Şudur; guild'imin yoğun ısrarları ve "tank olarak sana ihtiyacımız var, gear kas Naxx var akşama" içerikli mesajlarına dayanamayıp günümü kâh Heroic Utgarde Keep'te, kâh Heroic Gundrak'ta geçiriyordum. (Yuh, sanki koca guild'de tek tank ben kalmışım gibi anlattım asdasd) Birlikte girdiğim random grupla birlikte Heroic Gundrak'ı bitiriş zamanımız ise Naxxramass raid'inin invitelarının başlama saatiyle çakışıyordu. Haliyle Naxx invitelarına yetişebilmek için Guldrak'ta milleti "hadi şunu da çekelim, bunu da, hop!" modunda alelacele ilerletip bir de utanmadan Priest'ımızın "heallamak için manaya ihtiyacım var biliyorsun değil mi?" sorusuna "merak etme, innervate atarım ben sana dolar manan iki saniyede" gibi yüzsüzce cevaplar vererek işi pişkinliğe vurdum iyice. (Acelem vardı napiyim :P) Her neyse, son boss'u kestik, tam da istediğim tanking trinket'ı ve üstüne bir de güzel epic melee dps yüzüğü düştü. İkisine de "NEED!!!" diyerek atladım ve şansa bakın ki ikisini de kazandım. İşin komik yanı ise bu noktada gerçekleşti; trinket otomatik olarak roll'u kazandığımda çantama geldi, ancak epic yüzük gelmedi. Ben de "Naxx raid'ine yetişmem lazım, parti için sağolun, görüşürüüüüz!!" modunda kendimi Dalaran'a atınca... Evet, yüzük boss'un üzerinde kalmıştı. Bunu çantalarımı boşaltırken "ya yüzüğü hangi çantaya aldım ben? Bi' dakka ya, aldım dimi ben yüzüğü?" diyerekten chatlog'da yüzüğü almadığımı görünce farketmiş bulundum. Neyseki Priest Class liderimiz Any "git koş al hadi, bekliyoruz bak, çabukçabukçabuk!" diye gaz verdi de Dalaran'dan Gundrak'a nasıl bir hızla döndüm, anlatsam şaşarsınız. (Şaşmazsınız aslında, direk flight masterdan uçtum ama böyle anlatınca daha dramatik oluyor) Neyseki yüzük olduğu gibi boss'un üzerinde duruyordu ben vardığımda, lootlayıp direk Dragonblight'tan Naxxramass'a geçtim.

Ve böylece şaşkın ötesi bir Druid'in dalgın olduğu zamanlarda ne kadar tehlikeli (!?) olabileceğine dair bir ders çıkartmış bulunuyoruz. Niye kastım yazdım bunu buraya bilmiyorum. Sanırım uzun zamandır karamsar şeyler yazdığımdan biraz da değişiklik olsun istedim.

Siz siz olun, need'lediğiniz itemı kazandığınızda lootlayıp lootlamadığınıza dikkat edin, çok pişman olursunuz sonra. Valla bak...

Ding!

noreply@blogger.com (Monthius) — Fri, 19 Dec 2008 19:33:00 +0000

Hayatımın belli dönemlerinde, benim "kendime gelme" olarak tanımladığım bazı anlar oluyor. Bugün sanırım yine onlardan birini yaşadım... Yine kendimle ilgili bazı şeylerin farkına varıp buna bağlı bazı kararlar aldım. Aldığım kararların bana katkısı ne olacak, yada olacak mı, bunu şu anda bilmiyorum ama olacağını ummaktan başka çarem yok sanırım şu anda.

Dün Level 80'e ulaşan sadece "Monthius" değil, aynı zamanda Can'dı aslında bir nevi. Bir seviye daha... Bu bir seviye dahanın daha büyük zorluklar, daha güçlü düşmanlar demek olduğunu şimdilik görmezden gelmeyi seçiyorum. Benim onları aramama gerek yok, onlar beni buluyor nasıl olsa...

İşin beni biraz ürküten yanı, bu tarz kararları her alışımın ardından gittikçe daha soğuk ve katı, hissiz bir hale geldiğimi farkediyor olmam. Sonunda hiçbirşeyden etkilenmeyen, ruhsuz biri olmaktan korkmuyor değilim, ama en azından şimdilik bu değişim benim lehime diyebilirim. En azından bu şekilde ilerleyebiliyorum. Ancak uzun vadede bu değişim bana neye malolacak, bilmiyorum. Şu an için pek önemsemiyorum da... Şu an tek ihtiyacım olan aldığım kararları uygulayabilmek.

Silent Blade

noreply@blogger.com (Monthius) — Wed, 10 Dec 2008 12:54:00 +0000

"But love, honest love, requires empathy. It is a sharing - of joy, of laughter, of tears. Honest love makes one's soul a reflection of the partner's moods.

Loss of empathy might well be the most enduring and deepest-cutting scar of all, the silent blade of an unseen enemy, tearing at our hearts and stealing more than our strength. Stealing our will, for what are we without empathy? What manner of joy might we find in our lives if we cannot understand the joys and pains of those around us, if we cannot share in the greater community?"

-Drizzt Do'Urden

Drizzt... Bir kez daha düşüncelerime tercüman olurken...

Love is life...

noreply@blogger.com (Monthius) — Fri, 07 Nov 2008 21:41:00 +0000

Bu aralar eve tıkılıp kalmam bana pek yaramadı anlaşılan. İyice bunaldığımı hissediyorum... O kadar ki, ne anime izleyesim, ne oyun oynayasım, ne de başka birşey yapasım var. Boş boş oturuyorum PC karşısında. Hiçbirşey yapmadan...

Ve bundan çok rahatsız oluyorum. Çünkü yapacak birşey bulamadığım (yada bulduğum ama yapmak istemediğim) zaman düşünmeye başlıyorum. Düşünmek şu anda bana pek yararı olmayan birşey, zira düşündükçe kendimi daha kötü hissediyorum. O halde ne yapmalıyım? Bu durumu nasıl yenmeliyim? Bilmiyorum...

Ha, aslında biliyorum ama... Ama işte... Tüm olan biten sanki bu konuşmanın olmasını engellemek istermiş gibi önüme bir ton engel yığarken ben nasıl konuşabilirim ki? Bu sefer de içimde birikip beni zehirliyor, orası apayrı tabi...

Ha, bugün Sands of Time'da Farah'ın söylediği bir sözü hatırladım Emre'yle SoT muhabbeti yaparken. "Cuk" derler ya... Ondan işte.

Love is life, so if you want to live, die in love, die in love if you want to stay alive...

Papermoon

noreply@blogger.com (Monthius) — Wed, 05 Nov 2008 19:32:00 +0000

Eh, biraz da değişik birşeyler yazayım buraya hazır moralim biraz yerine gelir gibi olmuşken, değil mi ama? =P

Müzik kutumda uzun zamandır Edge and Pearl duruyordu, hazır Soul Eater'ın 2. açılışı olan Papermoon yayınlanmış, neden onu koymuyorum müzik kutusuna diye sordum kendime. Sormakla da kalmadım, koydum hatta.

Dahası buraya Soul Eater 2. açılış linkini de koyayım, görmeyen varsa görsün, izlesin, "vay be süper olmuş" desin.

I'm falling
Down into my shadow
Iki wo hisomete
matteiru Deadly Night
Don't Scary
Kimi ga nosomeba
donna sekai mo
sono me ni utsuseru kara
See you in your dreams yeah baby
kowai yume datoshitemo

(I'm falling
Down into my shadow
With breath concealed
And the deadly night is waiting
Don't Scary
If you wish for
Any kind of world
It can be reflected in those eyes
See you in your dreams yeah baby
Even it's a nightmare)

Fairy Blue kimi no tame ni
hoshi wo kudaki
kasaritsuketa
Black Paper Moon
Shinjite kureta nara!
When you're
lost "Here" I am...
"Forever" With Your Soul
miagereba kagayaku
tsuki no you ni

(Fairy blue, for you
I'll shatter the stars and
Decorate the
Black Paper Moon
If you believing me!
When you're
Lost "Here" I am...
"Forever" With Your Soul
It'll sparkle if you look up
Just like a moon)

I am dying...

noreply@blogger.com (Monthius) — Sat, 01 Nov 2008 20:06:00 +0000

Every day, with every breath I draw, I am closer to the end of my life. For we are born with a finite number of breaths, and each one I take edges the sunlight that is my life toward the inevitable dusk.

I can only look at it all and sigh, for as death is the greatest mystery, so it is the most personal of revelations. We will not know, none of us, until the moment it is upon us, and we cannot truly and in good conscience convince another of our beliefs.

In coming to recognize my mortality, I have found the secret to enjoying those centuries, years, months, days, or even hours, that I have left to draw breath. This is the existance I can control, and to throw away the precious hours over fear of the inevitable is a foolish thing indeed. And to subconsciously think ourselves immortal, and thus not appreciate those precious few hours that we all have, is equally foolish.

I cannot control the truth of death, whatever my desperation. I can only make certain that those moments of my life I have remaining are as rich as they can be.

Drizzt'le kendimi neden bu kadar çok özdeşleştirdiğimi bir kez daha anlıyorum sanırım. Korkularımız farklı olsa da, şu yukarıdaki sözler durumuma ne kadar da çok uyuyor aslında...

Everything is bright!

noreply@blogger.com (Monthius) — Mon, 04 Aug 2008 09:40:00 +0000

Mutluyum, mutlusun, mutlu! Hayat negzel değil mi böyle, kuşlar böcekler falan? =p

Şaşırdınız değil mi 2 hafta öncesine kadar tepesinde kara bulutlarla gezen birinin bunu söyleyebilmesine? Ama öyle işte... Herşeye rağmen hayatın tadını tekrar çıkartmaya başladım sanırım. :) Tü tü tü nazar değmesin... =p

Bu arada dipnot geçeyim; Dark Knight'a gitmeyen varsa gitsin. "Yok, istemem" diyeni kötekle döverek zorla izletirim filmi, o derece yani... Kaçırılmamalı kesinlikle, baş yapıt olmuş resmen yahu... Ben tadına doyamadım, bir kere daha gideceğim, ondan sonra da birkaç kere daha giderim herhalde DVD'si çıkana kadar. =p

Ha, neyse işte, öyle mutluluğumu paylaşayım dedim blog'umda, hayat güzelmiş be, tekrar farkına varmak iyi oldu bunun... ^_^

Lich King'in Öfkesi!

noreply@blogger.com (Monthius) — Sun, 27 Jul 2008 18:18:00 +0000

Gene çok boş bıraktım değil mi blog'u? Biliyorum biliyorum... Bazen hiçbir şey yazasım gelmiyor, öyle iyice boşluyorum.

Bu aralar çok yoğun olmamın da bunda etkisi var tabi. Sapphire Summer Games, FMA seansları, İzmir'e gidiş gelişler derken ciddi şekilde yoruluyorum yahu...

Şimdii, dün Sapphire'de Wrath of the Lich King canlı gösterim yaptık. Kaç gündür 10 dakikada bir mailbox'ımı kontrol etmeme neden olan betakey hala gelmemiş olduğundan Death Knight'ı bende ilk defa orada gördüm. Tabi sonra biz orada takılıp turnuva falan düzenlerken bir ara Hakan beni yanına çağırıp "gelmiş senin key" diyince havalara uçtum, orası ayrı. =p

Hemen bir DK açıp nelf Druid'imin aynısı yapıyordum ki, aklıma güzel RP fikirleri geldi. (Hollow Monthius Death Knight'mış? Hmm...)

Öncelikle WoW oynamayan, oyunu bırakan herkese sesleneyim; geri dönün lan oyuna, çok güzel WotLK... Vallahi bak. Tam olarak "Olmuş..."

Öte yandan FMA oyununun sonuna geldiğimizi farkettim geçen gün, içimi hüzün kapladı. Aylardır çok alışmıştım ben karakterime yahu. Gelişimini bizzat yaşamış, Roderick Augustus olmuştum sabaha kadar masanın etrafına toplandığımız o saatlerde... Zaten bu hafta oyun yalan oldu o kadar oynamak istememe rağmen. Gerçi iyi de oldu belki, bilmiyorum. Zira zaten stabil olmayan ruh halim NPC'de olsa her şekilde "kıymetlim" olan Rukia'nın ölümünü içeren bir oyun seansını nasıl kaldırırdı bilemiyorum...

Heh, bir de Dark Knight gelmiş sinemalara, yarın gidip göreceğim bakalım, herkes filmden gaz olup çıkıyor, bakalım benim halim nolacak... =p

Serbest Atış!

noreply@blogger.com (Monthius) — Sat, 28 Jun 2008 07:49:00 +0000

Heh, bu aralar keyfim yerinde sayılır... Mass Effect'imi aldım orjinalinden, oynamaya doyamadım. Bioware büyüksün diyip saygı duruşuna geçiyorum direk. (Mass Effect 2'yi bir an önce çıkartmaları için de yalvarıyorum bir yandan, ühüh) PSP zaten bir numaralı yandaşım, elektrikler gitti dün WoW oynarken, açtım Lego Indiana Jones oynadım biraz hemen. =p

Indiana Jones demişken, yıllar sonra Indiana Jones filmi izlemek çok iyi geldi be. Harbiden yani, yapmış adamlar...

Sonraaa, sipariş ettiğim Sephiroth figürüm geldi. Gümrüğe takılmasından endişe ediyordum ama sorunsuz bir şekilde geldi neyseki. Kocaman böyle, Rukia'cığımın yanına koydum, duruyorlar. Bir ara resmini çekip koyayım bari... (Maşallah, Masamune'nin boyu Sephiroth kadar var ama.) Sephiroth'un yanına bir de doğum günü hediyesi Eva Unit-01 almış Zer0can'lar, sevindirik oldum. Shinji'den nefret etsem de seviyorum Eva-01'i. =p

Heh, bu aralar çok yazı yazıyorum. En son öninceleme yazdım bir tane (söylemem nolduğunu, bkz. OGZ temmuz sayısı =p), şimdi TrGamer'a Mass Effect'i yazıp öveceğim bol bol, yarım kalmış Crisis Core yazısını da tamamlamam lazım...

Heh, tabi bir Sapphire Summer Games de görevliyim artık. Yaz boyunca her cumartesi 17:00-24:00 arası çalışıyor olacağım orada. Gelecek olan varsa bekleriz efenim... =p Da esas oradan çıkıp o yorgunlukla sabaha kadar FMA oynayacağız bir de, sonrasında kaç gün uyumam gerekecek, onu merak ediyorum ben...

Çok fena serbest atış oldu bu yazı yahu. Oradan oraya sıçradım resmen, bütünlük denilen şeyden eser yok asdfasd. Olsun, yazmayı seviyorum böyle.

Ha, az daha unutuyordum, bizim eski guild vardı WoW'da, onu da dirilttik dün. Üstüne bir de yıllardır para biriktirdiğim Epic Flying Mount'umu aldım mutlu oldum. Hatta dur, ben Lan Party'ye gitmeden biraz WoW atayım, para toplayayım. 5 kuruşsuz kaldım yahu... =p (Yalan, 400 gold var asdfasd)

PS: O değil de, Blizzard, duyur artık şu Diablo 3'ü, niye kaç gündür Splash Screen'lerle işkence ediyorsun bize? Yazık değil mi ama, hı? Tamam, biliyoruz işte, Diablo 3 çıkacak, topladık arkanızda bıraktığınız tüm ipuçlarını, niye rün diye smiley koyuyorsunuz, biz ice6.jpg'i beklerken ice5andhalf.jpg çıkartıyorsunuz?! Necro'mu, Druid'imi özledim ben!?!

So far, so good...

noreply@blogger.com (Monthius) — Sun, 22 Jun 2008 11:39:00 +0000

Hayatımda uzun zamandır tek bir şey hariç çoğu şey yolunda gidiyor. Çok değer verdiğim, gerçekten çok sevdiğim ve hep yanımda olan dostlarım var. Ailem yanımda. Derslerim gayet iyi, bir aksilik olmazsa bu sene mezun da oluyorum. Eskiden görüp de "üf param olsa da alsam" dediğim çoğu şey için artık para biriktirip rahatlıkla alabiliyorum. Kısacası mutsuz olmam için hiçbir neden yok. Tek bir şey dışında...

O konuyla ilgili düşüncelerimi de zaten bir alttaki blog yazısında yazmıştım. Ve şu ana kadar o kararımla ilgili durumu memnuniyetle özetleyebilirim ki; "Huge succes."

O kararı aldığımdan beri çok daha mutlu ve keyifli olduğum bir gerçek. Artık kafamı bazı şeylere eskisi gibi takıp kalmıyorum. Onun yerine yaşadığım andan keyif almaya bakıyorum. Ve şunu farkettim ki, gerçekten de bunca zaman kafamı takıp da kendimi üzdüğüme değmemiş. Keşke bu kararı daha önce verseymişim.

Mesela daha dün, Ezgi, Kaan, Emre, Selim'le birlikte Hulk'a gittik. (Aslında amacımız Indiana Jones'a gitmekti ama seansı kaçırdık muhabbete dalıp =p) Ve eskisine göre çok daha neşeli olduğumu farkettim. Evet, hala arada suratımın asıldığı ve durgunlaştığım anlar oluyor, ancak eski durumun yanında gerçekten kendimi toparlama konusunda büyük bir adım attığım bir gerçek.

Hele bir de her hafta toplanıp FMA oynayışımız var ki, kafamı dağıtmama inanılmaz etkisi oluyor. (Son oyunda karşıma Rukia çıkartan DM'imiz Mert'e sevgiler, kucaklar kocaman =p Hadi be Mert, fan service biraz daha, nolursun... =p) Gecenin bir vakti başlayıp sabaha kadar süren, bol bol meyve suyu, kola, cips ve pizzanın tüketildiği ve maksimum geyikle karıştığı oyunlar için her hafta haftasonunu halatla çekiyorum resmen. Ha, sonra 1-2 gün uyku düzenim sapıtıp zombi gibi geziyorum etrafta ama kesinlikle değiyor. Kendimi toparlamamda yaklaşık 1 aydır oynadığımız bu oyunun etkisi de büyük.

Neyse, biraz içimi döküp rahatladım. =) Şu son 4-5 ayda geçirdiğim olgunlaşma ve değişim sürecini sanırım en güzel şekilde noktalamak üzereyim. Ve yeni halimden gayet de memnunum. Kim tutar artık beni, dimi ama? =)

Neyse, Mass Effect'e döneyim ben... Daha bitireceğim de incelemesi yazılacak, ohooo... =)

Beginning of the end... Or something else?

noreply@blogger.com (Monthius) — Thu, 12 Jun 2008 09:56:00 +0000

Uzun zaman önce vermem gereken bir kararı verdim sonunda... Sanırım... Bunca zamandır kendimi boşuna yıprattım. Bu kararı daha önce vermeliydim, ama yapamadım. Umarım bu sefer verdiğim bu kararı gerçekten uygulayabilirim. Daha fazla hayalkırıklığına uğramak istemiyorum çünkü...

So, a new life begins...